Pablo Picasso (1881-1973), Autoportret z brodą II z cyklu 40 dessins de Picasso en marge du Buffon, 1957

Litografia, papier pergaminowy Marais, 36 x 27 cm w świetle passe – partout o wym. 47 x 38 cm;
Wydawca: Henri Paul Jonquières; wykonano: Atelier Duval; typografia: Priester Feres.

Prezentowana litografia pochodzi z jedynej w historii publikacji tych 40 rysunków Picassa w 1957 r. za zgodą Dory Maar i dzięki udostępnieniu wydawcy (Henri Paul Jonquières) jedynego jej egzemplarza z tymi rysunkami. Nie jest znana dalsza historia oryginału tego portfolio po śmierci Dory Maar w 1997 r.

Picasso, po ukazaniu się wydania cyklu 31 rycin do tekstów Buffona w 1942 r. przyniósł w 1943 r. swojej ukochanej, surrealistycznej fotografce i malarce Dorze Maar, egzemplarz Histoire naturelle. Będąc w jej pracowni, ozdobił marginesy tego cyklu grafik ludzkimi głowami, zwierzętami i fantastycznymi stworzeniami, z samą Dorą Maar, jako kobietą-ptakiem sfinksem na stronie tytułowej. Darując jej ten egzemplarz napisał dedykację: „per Dora Maar tan rebufona!” (dla Dory Maar taka ładna!), która jest grą słów nawiązującą do nazwiska Buffon i katalońskiego słowa „ładna- bufo”.

Na ostatniej stronie portfolio Picasso akwarelą (patrz zdjęcie) napisał oświadczenie o treści:

„Wszystkie rysunki w tej książce zostały wykonane w niedzielę 24 stycznia 1943 roku po południu w Paryżu przy 6 rue de Savoie”.

Dora Maar (1907 -1997) wł. Henriette Theodora Markovitch — pół Chorwatka, pół Francuzka. Córka architekt a z Zagrzebia i właścicielki butiku z Cognac. Po 16 latach spędzonych w Buenos Aires wróciła do rodzinnego Paryża, by uczyć się fotografii w szkole ENS Louis-Lumière oraz malarstwa w słynnej Académie Julian. To tu w 1930 roku zmieniła swoje prawdziwe imię i nazwisko na pseudonim Dora Maar, który odtąd będzie jej znakiem rozpoznawczym. W 1935 roku Dora poznała Pabla Picassa — jej największą miłość i, jak się później okaże, największą tragedię jej życia. Poznali się w kawiarni Les Deux Magots. Picasso miał dostrzec młodszą od siebie o 26 lat Dorę siedzącą przy sąsiednim stoliku. Znudzona podobno bawiła się scyzorykiem, wbijając ostrze w blat pomiędzy swoimi palcami obleczonymi w czarną haftowaną w róże rękawiczkę. Za którymś razem nie trafiła i skaleczyła się w dłoń, a krew przesiąkła przez materiał. Picasso zauważywszy to, podszedł i urzeczony tym swego rodzaju masochizmem spytał, czy mógłby dostać ową rękawiczkę. Tak miał rozpocząć się ich trwający 11 lat burzliwy, toksyczny i destrukcyjny związek. Dora sfotografowała Picassa na około 1800 kliszach, on namalował ją na kilkudziesięciu płótnach. Natomiast ona skończyła w nędzy, szaleństwie i samotności. Długo zadowalała się pozycją jego głównej muzy. Twarz Dory Maar możemy zobaczyć nawet w Guernice, gdzie została przedstawiona jako kobieta trzymająca lampę. Artystka towarzyszyła Picassowi od początku procesu tworzenia tego monumentalnego płótna, które skrupulatnie utrwalała na fotografiach, tworząc niezwykle cenny dla historii sztuki reportaż.