Wymiary: 70 x 58 cm
Sygnowanie: na odwrociu numer inwentarzowy 0671
Proweniencja
Warszawa, kolekcja prywatna. Depozyt w Fundacji Muzeum Wojciecha Weissa.
Reprodukowany
Antos J., Weiss-Nowina Konopka Z., Wojciech Weiss w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, wyd. ASP Kraków , Kraków 2010, s. 205.
Wojciech Weiss, którego twórczość kojarzona jest przede wszystkim z narodzinami polskiego ekspresjonizmu, uległ fascynacji gatunkiem aktu, który na przełomie XIX i XX wieku podlegał przeobrażeniom w malarstwie europejskim. Zainteresowanie ciałem rozpoczęło się w czasie studiów na krakowskiej ASP i trwało przez kolejne dekady. Na płótnach Weissa zdecydowanie częściej pojawia się postać kobiety, zmysłowej uwodzicielki ucieleśniającej atmosferę epoki fin de siècle. Jednak w przypadku Weissa to od aktu męskiego narodziła się fascynacja tym gatunkiem a model męski będzie obecny w twórczości artysty niemalże na równi z modelem żeńskim, zwłaszcza na początku jego kariery. Nie bez znaczenia dla tego faktu miały okoliczności reformy kształcenia na Akademii, jakie wprowadził Julian Fałat. Zainicjowane przez nowego dyrektora zmiany kładły nacisk na intensywny rysunek z męskiego modelu zezwalając po raz pierwszy w historii krakowskiej uczelni na ćwiczenia z aktu kobiecego ale tylko wybranym, najzdolniejszym uczniom. Już najwcześniejsze zachowane rysunki z modela męskiego autorstwa Wojciecha Weissa dowodzą, że talentu w tej materii młodemu adeptowi malarstwa nie brakowało. Na przestrzeni lat powracał do aktu męskiego, który był nieodzownym elementem jego zainteresowań. Skupiały się one na pogłębionych studiach nad pozą modela, jego relacji z artystą i wnętrzem pracowni a wreszcie na konfrontacji z dawnymi mistrzami. Od czasów studenckich Weiss odbywał liczne podróże, zwłaszcza do Francji i Włoch, a jego umysł chłonął osiągnięcia malarstwa europejskiego w dziedzinie aktu. Umiejętność przyswajania a następnie przetwarzania na własny język za czerpniętych inspiracji ukształtowała postawę artysty, który odkrywał w ciele niekończące się możliwości malarskie. „Model na taborecie” z 1919 roku a więc namalowany w dojrzałym okresie twórczości Weissa zdradza fascynację założeniami neoklasycyzmu. Sposób przedstawienia ciała młodego mężczyzny podkreśla jego doskonałe proporcje, harmonię oraz siłę. Wyczuwalny jest nacisk położony na kolor, formę i światło w obrazie. Akty męskie w okresie dwudziestolecia międzywojennego rzadko kiedy pełniły funkcję erotyczną. Częściej był wyrazem poszukiwań estetycznych, artystycznym studium anatomii czy pochwałą męskiej siły i sprawności fizycznej.
