Porcelana ręcznie malowana, sygnowana.
Wymiary: 21x6,5x3 cm
Mieczysław Naruszewicz (Warszawa 1923 -2006 Warszawa) – polski artysta rzeźbiarz, projektant przemysłowy. W latach 1947–1949 studiował na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Xawerego Dunikowskiego. W latach 1949–1951 kontynuował studia w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie w 1953 uzyskał dyplom. Na jego poczet artyście zaliczono prace przy rekonstrukcji płaskorzeźb na Rynku Starego Miasta w Warszawie (m.in. Łasica, Kogut). Naruszewicz należał również do zespołu zajmującego się rekonstrukcją pomnika Fryderyka Chopina w Łazienkach. W 1956 zatrudnił się w Instytucie Wzornictwa Przemysłowego; początkowo pracował jako projektant w Wydziale Ceramiki i Szkła, gdzie od 1958 w zespole z Henrykiem Jędrasiakiem, Hanną Orthwein i Lubomirem Tomaszewskim projektował drobną rzeźbę kameralną, tzw. figurki ćmielowskie. B. Banaś zidentyfikowała 44 formy autorstwa Naruszewicza. Przedstawiają one głównie postaci zwierzęce; cechują się syntetycznością, wyrażającą się m. in. w redukcji liczby punktów podparcia poprzez łączenie kończyn zwierzęcych. Figurki Naruszewicza należą też do najbardziej dynamicznych w zbiorze figurek z IWP; sposób wygięcia sylwetki obiektu przekazuje wrażenie ruchu. Od 1961 projektował dla Zakładu Wzornictwa Środków Transportu IWP Przygotowywał projekty nadwozi samochodów (modele Warszawa 210, Star 200), skuterów (Osa), tramwajów, lokomotyw, wagonów pasażerskich. Jednak żaden z jego projektów nie trafił do produkcji seryjnej – wybierano propozycje innych zespołów (jak w przypadku Osy), bądź projekty pozostawały na etapie prototypów (jak w przypadku Stara 200) lub studiów. Oprócz prac projektowych artysta zasiadał również w ministerialnych komisjach selekcyjnych — w latach 1958–1970 był członkiem Komisji Ocen Ministerstwa Kultury i Sztuki, a w latach 1963–1964 — Komisji Ocen Ministerstwa Oświaty. W latach 1976–1983 artysta kierował Pracownią Wzornictwa w Zjednoczeniu Przemysłu Zmechanizowanego Sprzętu Domowego „Predom”. Projektował artykuły gospodarstwa domowego takie jak żelazka, miniopiekacze, gofrownice, maselnice, wentylatory, ekspresy do kawy, lodówki, sokowirówki, odkurzacze, a także kabiny natryskowe. W latach 80. kontynuował prace projektowe jako projektant niezależny. W zakresie rzeźby monumentalnej artysta jest autorem Pomnika 1000-lecia Jazdy Polskiej w Warszawie. Inne prace Mieczysława Naruszewicza znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego we Wrocławiu, Muzeum Historii Polskiego Ruchu Rewolucyjnego w Warszawie, muzeum w Halle i w zbiorach prywatnych.
