Wilhelm Wachtel (1875-1942), Bezdomni, lata 30. XX w.

Litografia, papier; wym. w świetle pp.: 435 x 580 mm; nie sygn. Grafika z teki "Pożegnanie z Golusem" wydanej we Lwowie w roku 1936. Literatura: Maria Grońska, Grafika w książce, tece i albumie. Polskie wydawnictwa artystyczne i bibliofilskie z lat 1899-1945, Wrocław-Warszawa-Kraków 1994, s. 291-292, poz. 574. Kompozycja w zbiorach m. in. Muzeum Narodowego w Krakowie.

Wilhelm Wachtel (1875–1942) polsko-żydowski malarz, grafik, ilustrator i przedstawiciel realizmu oraz późnego symbolizmu, urodzony we Lwowie. Studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Leopolda Löfflera i Leona Wyczółkowskiego, a następnie w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. Był związany ze środowiskiem artystycznym Lwowa, wystawiał także w Krakowie, Warszawie, Wiedniu i Paryżu.

W swojej twórczości podejmował przede wszystkim tematykę żydowską – malował sceny rodzajowe, portrety, kompozycje biblijne oraz widoki żydowskich miasteczek. Tworzył również pejzaże, akty i ilustracje książkowe. Szczególne znaczenie miały jego podróże do Palestyny, które zaowocowały cyklami obrazów poświęconych życiu żydowskich osadników oraz krajobrazom Ziemi Świętej.

Od 1936 roku mieszkał w Palestynie, a po wybuchu II wojny światowej wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie zmarł w 1942 roku. Uznawany jest za jednego z najwybitniejszych żydowskich artystów związanych z Galicją oraz za ważnego przedstawiciela sztuki inspirowanej ideami syjonistycznymi. Znaczna część jego dorobku uległa rozproszeniu lub zaginęła podczas wojny.