Zygmunt Sidorowicz, CYGAŃSKIE SZATRY, 1877

12,8 x 26,1cm - olej, deska

sygn. p.d.: Sidorowicz 1877 | MÜNCHEN

Na odwr. nr (czarną farbą): 300; poniżej pieczęć fabryki przyborów malarskich: [...] & Farben Fabrik | von | Richard Wurm | München; ponadto na ramie tłoczona, okrągła pieczęć: J.P. LARSON | 1940 | STOCKHOLM

 

Sidorowicz około 1874 r. wyjechał z rodzinnego Lwowa do Monachium, gdzie znalazł się pod dużym wpływem Walerego Brochockiego oraz Aleksandra Kotsisa, z którymi dzielił pracownię i pod których wpływem zainteresował się pejzażem. Pierwszy w tym nowym dla niego rodzaju utwór, nosił odrazu cechy spotykane u wszystkich następnych, nastrój wysoce poetyczny, wywołany nie wielkiemi środkami. Poetyczność krajobrazu Sidorowicza leży przeważnie w kolorze. Niewielkie swoje obrazki początkowo malował w swojej pracowni z pamięci – potem dopiero zaczął w naturze wyszukiwać stosownych motywów – naturę jednak przystosowywał zawsze do wewnętrznych swych potrzeb. (...) Wewnętrzny smutek zaklinał on w ramy niewielkich swych obrazków; robią one wrażenie, gdyż są wytworem duszy, która wiele czuła (H. Piątkowski, Album sztuki polskiej (wystawa retrospektywna w Warszawie 1898), Warszawa 1901, s. 20).

 

Sidorowicz często wracał do motywu obozowisk Cyganów, rozbijanych wśród wysokich sosen lub ukazywanych o zmierzchu. Ten ulubiony temat pojawia się wielokrotnie na jego obrazach z lat 70. XIX w. Przykładem jest tu dzieło z 1876 r., znajdujące się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie (patrzobok).

Zygmunt Sidorowicz (Lwów 1846 - Wiedeń 1881) po ukończeniu studiów na Politechnice we Lwowie, dzięki uzyskanemu stypendium, wyjechał do Wiednia, gdzie w latach 1864 - 1867 studiował w Akademii Sztuk Pięknych. W roku 1867 urządził we Lwowie wystawę swych prac. W 1873 wyjechał na kilka lat do Monachium, gdzie obracał się w kręgu malarzy związanych z Józefem Brandtem. Miał wspólną pracownię z Aleksandrem Kotsisem i Walerym Brochockim. W 1878 przeniósł się na stałe do Wiednia. Malował portrety i sceny rodzajowe, ale przede wszystkim nastrojowe pejzaże, wrażliwie oddające klimat i światło zapadającego zmierzchu lub wczesnego poranka - malowane „więcej z odczucia natury, niż ze studiów“ gdzie „w każdym dotknięciu pędzla znać jak [autor] umie wybornie tłumaczyć naturę [jak] umie być wiernym przez uchwycenie [jej] prawdziwego charakteru“. Artysta wykonywał też kopie dzieł dawnych mistrzów i rysunki do czasopism.