Litografia barwna (czerwono-brązowy rysunek na oliwkowo-zielonej tincie), papier; wym.: 455 x 585 mm; sygnowana monogramem na kamieniu p. d.; papier z filigranem Ven Gelder Zone. Stan zachowania: niewielkie naddarcie po lewej i prawej stronie, zagniecenia papieru. Lit.: Götz Adriani, Toulouse-Lautrec, Henri. Das gesamte graphische Werk. Published by DuMont Verlag, Köln. 1986, poz. 181, ss. 242-243.
Van Gogh Museum opisuje technikę jako litografię dwubarwną na papierze welinowym, a inne muzealne i aukcyjne rekordy doprecyzowują, że chodzi o zestawienie czerwieni/sangwiny z oliwkową tonacją tła. To właśnie ta oszczędna paleta daje obrazowi jego melancholijny, przygaszony charakter.
W obiegu kolekcjonerskim praca występuje pod różnymi zapisami katalogowymi (m.in. Delteil 189, Adhémar 210, w nowszych odniesieniach także numeracja Wittrocka), a opisy aukcyjne regularnie potwierdzają nakład 100 oraz publikację przez Gustave’a Pelleta.
Femme sur le dos / Lassitude (pol. „Kobieta na plecach / Znużenie”) to jedna z najbardziej przejmujących plansz z teki „Elles” Henriego de Toulouse-Lautreca, wydanej w Paryżu w 1896 r. Praca należy do cyklu dwunastu litografii ukazujących codzienność kobiet związanych z domem publicznym — nie w konwencji skandalu czy teatralnej anegdoty, lecz w tonie intymnym, cichym i psychologicznie uważnym. Kompozycja jest pozornie prosta: kobieta leży na łóżku, ujęta z dystansu, jakby mimochodem, bez pozowania. Lautrec nie buduje tu efektu dekoracyjnego; przeciwnie, redukuje środki do minimum.
Z punktu widzenia historii grafiki praca jest modelowym przykładem dojrzałej litografii Lautreca: miękka, nerwowa kreska „ślizga się” po formach i tkaninach, a zarazem nie rozpuszcza kompozycji. Widać tu doświadczenie artysty plakacisty, ale użyte odwrotnie niż w afiszu — zamiast ostrej syntetyzacji i publicznego komunikatu mamy niemal prywatny zapis obserwacji. Buffalo AKG i Van Gogh Museum zachowują egzemplarze z tej edycji i dokumentują typowe cechy odbitek, m.in. numerację serii oraz znak/watermark związany z Gustave’em Pelletem.
W obiegu kolekcjonerskim praca występuje pod różnymi zapisami katalogowymi (m.in. Delteil 189, Adhémar 210, w nowszych odniesieniach także numeracja Wittrocka), a opisy aukcyjne regularnie potwierdzają nakład 100 oraz publikację przez Gustave’a Pelleta.
Henri de Toulouse-Lautrec był francuskim malarzem, grafikiem, rysownikiem, ilustratorem. Jest dziś jedną z najważniejszych i najbardziej rozpoznawalnych postaci - członków środowiska artystycznego Paryża przełomu wieków. Artysta, był fizycznie niezdolny do uczestniczenia w wielu zajęciach życia codziennego. Został za to uznanym malarzem, plakacistą postimpresjonizmu, twórcą litografii i ilustracji, na których uwieczniał życie bohemy dziewiętnastowiecznego Paryża. Wyśmiewany z powodu niskiego wzrostu i wyglądu, zaczął nadużywać alkoholu. Był częstym gościem domów publicznych, a styl życia prostytutek i ‚miejskiej podklasy' bardzo go fascynował. Uwiecznił go w licznych obrazach i rysunkach. Henri de Toulouse-Lautrec był także świetnym kucharzem. Opracował zbiór swoich ulubionych przepisów, które zostały pośmiertnie opublikowane w książce. Zmarł w wieku 36 lat w wyniku komplikacji spowodowanych alkoholizmem i syfilisem. Pochowano go w Cimetière de Verdelais.
